Auteur: Hajo Schoppen

Tirannie begint bij de overtuiging dat je aan de goede kant van de geschiedenis staat.

De koffieresten in een kopje zijn de sporen van een relatie die de een energie gaf en de ander leeg achterliet.

Een afkeer van tegenspraak vermomt zich graag als een waarschuwing voor polarisatie.

Olifanten zijn zo sterk omdat ze zo’n fenomenaal geheugen hebben. Herinneringen vergen de kracht om niet te bezwijken onder hun gewicht.

Een langdradige toespraak is de slobberige plunje die je sterke punten verhult. Een bondig betoog is de strakke outfit die ze accentueert.

Sinds gekwetste gevoelens worden beschouwd als doorslaggevende argumenten, ligt de tijd bezaaid met de scherven van glazen zielen.

Als op de retorische resten van het internationaal recht een nieuwe wereldorde verrijst, zal die gebouwd zijn met zeldzame aardmetalen.

Het is makkelijker om te leren hoe je elk beeld kunt genereren dan om te begrijpen dat elk beeld onbetrouwbaar is.

De dominante politieke krachten van onze tijd zijn nostalgie naar een geromantiseerd verleden en angst voor een dreigende toekomst.

Een dam die door bevers is gebouwd, is natuur. Een dam die door mensen is gebouwd, is techniek. Als de mens een diersoort is, dan is techniek natuur.

Een moderne oorlog draait om de vraag welke kant de overtuigendste content creëert om de eigen misdaden te rechtvaardigen.

Hoe meer elektrische auto’s, hoe kwalijker de reputatie van benzine en hoe verleidelijker haar parfum.

Uitvaartrituelen zeggen iets over de cultuur die ze vertegenwoordigen. Bij ons wordt een crematie gekenmerkt door efficiëntie en technologie. Het laatste huis van onze doden beschikt doorgaans over ruime parkeergelegenheid en schoorstenen met de modernste filters, zodat de laatste uitstoot van de dode onder het streefgetal van de uitvaartbranche blijft.

Hoe hard je de bokszak ook geraakt hebt, na afloop ondersteunt hij je zonder rancune wanneer je hem uitgeput omhelst en je overgeeft aan de barmhartigheid van de verlicht despoot.

Wetenschap is de beweging die zich verzet tegen de neiging om de eigen wens tot waarheid te verheffen.

Je verdwijnt uit beeld om even later in een nieuw decor op te duiken. Een rit in de metro is een knip in een film waarin je jezelf speelt.

De herculische armen die zich naar beide kanten strekken. De stellige vinger die de discus de weg wijst. De sierlijke draai die de rotatie van de zwevende schijf echoot. De discuswerper is een bewegende sculptuur, gemaakt van massieve lichtvoetigheid.

Degenen die waarschuwen voor het normaliseren van wat niet normaal is, definiëren normaliteit als datgene wat strookt met hun eigen opvattingen.

De wolf verbeeldt de angst van mensen voor alles wat ze niet onder controle hebben. De jacht op wolven is de strijd tegen onze demonen.

Een toespraak vol grote woorden lost op in de galm van goede bedoelingen die het onmogelijk maakt om de stem van de spreker te onderscheiden.

– meer –