Auteur: Hajo Schoppen

Tirannie begint bij de overtuiging dat je aan de goede kant van de geschiedenis staat.

Het is makkelijker om te leren hoe je elk beeld kunt genereren dan om te begrijpen dat elk beeld onbetrouwbaar is.

Olifanten zijn zo sterk omdat ze zo’n fenomenaal geheugen hebben. Herinneringen vergen de kracht om niet te bezwijken onder hun gewicht.

Wat de economisch en cultureel dominante metropool van staal, beton en glas voor de twintigste eeuw was, is de groene sponsstad voor de eenentwintigste.

Een boycot is een offensief van troepen die zich te beschaafd wanen voor het slagveld.

Vitale tradities blijven drijven op de tijd. Versteende tradities zullen zinken in de geschiedenis.

Kunstenaars die modieuze opvattingen verkondigen om hun werk te promoten, veranderen kunst in propaganda voor de heersende opiniërende klasse.

De verweesde individualist speelt een betrokken burger om zich te kunnen wentelen in de massa die scandeert wat goed voelt, terwijl gevoelens stollen tot standpunten.

Sinds gekwetste gevoelens worden beschouwd als doorslaggevende argumenten, ligt de tijd bezaaid met de scherven van glazen zielen.

Je verdwijnt uit beeld om even later in een nieuw decor op te duiken. Een rit in de metro is een knip in een film waarin je jezelf speelt.

Wie een ander toxisch noemt, probeert het gebruik van een krachtig tegengif te rechtvaardigen.

De herculische armen die zich naar beide kanten strekken. De stellige vinger die de discus de weg wijst. De sierlijke draai die de rotatie van de zwevende schijf echoot. De discuswerper is een bewegende sculptuur, gemaakt van massieve lichtvoetigheid.

De dominante politieke krachten van onze tijd zijn nostalgie naar een geromantiseerd verleden en angst voor een dreigende toekomst.

De wolf verbeeldt de angst van mensen voor alles wat ze niet onder controle hebben. De jacht op wolven is de strijd tegen onze demonen.

De koffieresten in een kopje zijn de sporen van een relatie die de een energie gaf en de ander leeg achterliet.

De spreker doet er goed aan zich af te vragen of het applaus een blijk van waardering is voor de gesproken woorden of van opluchting over de laatste punt.

– meer –