Hybride loopgraven

Tirannie begint bij de overtuiging dat je aan de goede kant van de geschiedenis staat.


Een moderne oorlog draait om de vraag welke kant de overtuigendste content creëert om de eigen misdaden te rechtvaardigen.


Een hybride oorlog vereist de totale mobilisatie. Er zijn geen burgers meer, het front is overal. De vrede trekt zich terug in vluchtige momenten, de luchtbellen in het hybridum.


Een noodpakket voor de hybride oorlog bevat ook potloden, papier, postzegels en postadressen in notitieboekjes. Postbodes zullen de elitetroepen van de hybride defensie zijn.


Als op de retorische resten van het internationaal recht een nieuwe wereldorde verrijst, zal die gebouwd zijn met zeldzame aardmetalen.


Het humanitair oorlogsrecht is een optische illusie die nu eens een barmhartige glimlach toont, dan weer een cynische grijns die van oorlog een spel maakt.


Een beschuldiging van oorlogsmisdaden roept de vraag op of we de stem van de beschaving horen die wordt verheven tegen de barbarij, of dat de slachtoffers gerecycled worden om als politieke munitie te dienen.


Een boycot is een offensief van troepen die zich te beschaafd wanen voor het slagveld.


De roes van een geslaagde revolutie probeert de revolutionairen te veranderen in de tirannen die ze verjoegen. De geest van een mislukte revolutie probeert de tirannen te veranderen in de revolutionairen die ze neersloegen.


Alomtegenwoordigheidswaan is de ingebeelde aanwezigheid bij gebeurtenissen in verre landen, veroorzaakt door de illusie dat sociale media de ongefilterde waarheid weergeven. Patiënten laten zich vrijwillig opnemen in een gesloten wereldbeeld, waar binnen muren van gewatteerde woorden permanente algoritmische zorg beschikbaar is.


Sociale media helpen ons beroemdheden creëren die we aan hun tekortkomingen naar beneden kunnen trekken om ons te vergapen aan hun ondergang. De val van een reus verzoent de dwergen met hun nietigheid.


Sinds sociale media de grootste dealers zijn, is concentratie de roes van de elite.


In de renaissance die volgt op het tijdperk van de sociale media zal de populairste kunst die van het zwijgen zijn. Als een sculptuur die uit een blok marmer gehakt wordt, zal uit het rumoer de welsprekende stilte worden bevrijd.


Nu meningen mainstream zijn, is nieuwsgierigheid een niche en twijfel tegendraads.


Wie de argumenten van de tegenstander niet kan weerleggen, plakt er etiketten op in de hoop ze daarmee onschadelijk te maken.


Een effectieve debater weet dat het onomstotelijk bewijs voor de onjuistheid van een vooroordeel niet volstaat om het weg te nemen.


Virtue signallers dragen hun meningen als accessoires, zichtbaar en inwisselbaar.


Als je demonstreert om je gevoelens te uiten, demonstreer je alleen je gevoelens.


Protesteer je tegen wereldleed omdat je de beelden niet meer kunt verdragen, dan kun je je troosten met de gedachte dat er veel wereldleed is waarvan je nooit beelden zult zien.


Nuances zijn alleen zichtbaar voor wie de juiste afstand bewaart.


Met nuances en context kun je zowel verschillende perspectieven belichten als vergoelijken wat eerst nog verwerpelijk leek.


Een afkeer van tegenspraak vermomt zich graag als een waarschuwing voor polarisatie.


Hoe extremer de standpunten, hoe radicaler het compromis.


Extremisme is de veilige haven voor wie op de vlucht is voor twijfel.


Het geloof in een complottheorie is een vorm van regressie. Uit angst voor wat ze niet begrijpen, keren de aanhangers terug naar de sprookjeswereld uit hun kindertijd.


Een regering die geweld gebruikt tegen journalisten, bekent misdaden door nieuwe te begaan.


Tribalisme is het liefdesnestje waar de extremen op het politieke spectrum elkaar in de armen sluiten.


Een ideologie is een all-inclusive resort. Als je eenmaal binnen bent, is alles gratis. De entree betaal je door te beloven dat je zoveel mogelijk zult consumeren.


In de nieuwste update van de klassenstrijd komen de getrackte massa’s in opstand tegen hun uitbuiting door de databezitters.


Het verschil met andere vechtsporten is dat niet de deelnemers aan de democratie gewogen worden, maar hun standpunten. De overeenkomst is dat ook democratie ongeschikt is voor mensen zonder incasseringsvermogen.


Een natie is een mozaïek van mythen met de juiste belichting.


De dominante politieke krachten van onze tijd zijn nostalgie naar een geromantiseerd verleden en angst voor een dreigende toekomst.


Geprezen zij de politieke partij met een naam die meer lijkt op een vlag die de lading dekt dan op een zeil dat de smokkelwaar verhult.


Aangezien de darmen ons tweede brein zijn, kunnen kiezers beter naar hun onderbuikgevoel luisteren dan naar hun hart.


Hunkerend naar verlossing laten kiezers zich uitkleden door de nieuwe profeet. Als hun verlangen gestild is, vragen ze zich geschrokken af wat ze verwekt hebben.


Om wedstrijden eerlijk te laten verlopen, moeten juryleden in de meeste jurysporten eerst een opleiding volgen. Een uitzondering is het verkiezingsdebat, waarbij iedereen jurylid kan zijn en zelf de regels mag bepalen.


Wanneer politici en bestuurders zeggen dat ze iets keihard willen aanpakken, reciteren ze slechts de mantra der machteloosheid.


Het ontslag van degene die verantwoordelijk wordt gehouden voor een slecht resultaat is niet zozeer een maatregel als wel een magisch ritueel dat onvrede over de leiding moet bezweren.


Hotelketens en reisorganisaties rekruteren inwisselbare infanteristen om populaire bestemmingen te bezetten. Massatoerisme is modern kolonialisme.


Wat de economisch en cultureel dominante metropool van staal, beton en glas voor de twintigste eeuw was, is de groene sponsstad voor de eenentwintigste.


De school die kritisch denken boven kennis stelt, reduceert wetenschap tot een mening. De leerlingen staan niet op de schouders van reuzen, maar in de schaduw van dwergen.


Religieus fundamentalisme en atheïsme zijn allebei kinderen van het geloof. Het ene kind is voortdurend bang om zijn afkomst te verloochenen, het andere zet zich er permanent tegen af.


Degenen die waarschuwen voor het normaliseren van wat niet normaal is, definiëren normaliteit als datgene wat strookt met hun eigen opvattingen.


Tolerantie is een pil met een coating in alle kleuren van de regenboog en onverschilligheid als werkzame stof.


De menselijke geschiedenis is geen lijndienst van oorzaak naar gevolg, maar een speelbal van natuurverschijnselen, epidemieën, levensovertuigingen en persoonlijke grillen. Alles had ook anders kunnen lopen.


De geschiedenis bevat zoveel lessen dat er voor elke les een andere is die ons het tegenovergestelde leert.


De versie van de winnaar is de producer’s cut van de geschiedenis.


Vitale tradities blijven drijven op de tijd. Versteende tradities zullen zinken in de geschiedenis.