Een toespraak is een gesprek waarin het publiek luistert naar de woorden van de spreker en de spreker reageert op de gedachten van het publiek.
Een langdradige toespraak is de slobberige plunje die je sterke punten verhult. Een bondig betoog is de strakke outfit die ze accentueert.
Een visie is de vaargeul die het betoog door de zee van argumenten leidt. Een betoog zonder visie is een dobberend vlot.
Een toespraak vol grote woorden lost op in de galm van goede bedoelingen die het onmogelijk maakt om de stem van de spreker te onderscheiden.
Tirannen blijven graag zo lang mogelijk aan het woord omdat ze de bevolking net zo lang hopen te vervelen tot die geen andere bevrijding meer verlangt dan het einde van de toespraak.
Een effectieve toespraak roept niet alleen de gewenste gevoelens op, maar ontmoedigt ook ongewenste gedachten.
Het rondbreien van een toespraak, zodat het onderwerp van de opening in het slot terugkeert, is een vorm van speechkitsch: geveinsd retorisch vernuft dat in werkelijkheid berust op een eenvoudige invuloefening.
Motivational speakers serveren fastfood voor de geest in klantgerichte combo’s.
Gewichtige taal is opgepompt met grote woorden. Een strakke zin overtuigt op eigen kracht.
Hoe krachtig verzoenende woorden zijn, besef je als je bedenkt dat ze hun oorlogszuchtige rivalen moesten verslaan voordat ze uitgesproken werden.
De kwaliteit van een lofrede hangt niet af van de opsomming van wapenfeiten en prijzenswaardige eigenschappen, maar van de rode draad die daarin ontdekt wordt.
Een grafrede maakt indruk door realisme, maar brokkelt af door een overdosis lof.
De necrologie is een monument voor de vergankelijkheid die alle stervelingen gemeen hebben. Het is van alle literaire genres het menselijkste.
De spreker zonder boodschap serveert een soep van zoveel verschillende ingrediënten dat de smaken elkaar opheffen. De soep wordt lauw opgediend en met tegenzin gegeten.
De spreker doet er goed aan zich af te vragen of het applaus een blijk van waardering is voor de gesproken woorden of van opluchting over de laatste punt.
Een zin waarin zich een maar aankondigt, is een boog waarvan de pees naar achteren wordt getrokken om de pijl af te schieten.
Een goedgekozen woord van de spreker gidst de gedachten van het publiek.
De gepubliceerde tekst van een toespraak is een plant in een herbarium.
De speechschrijver is een geest die wordt opgeroepen wanneer het spreekgestoelte aan de horizon verschijnt, om weer op te lossen zodra de spreker het woord neemt.
Retorica is beïnvloeding. De spreker die het publiek bespeelt. De advertentie met de foto van het gezicht, rimpelloos dankzij de perfecte crème. De like die het algoritme stuurt. De waakhond die blaft om de vreemdeling te waarschuwen. De bloemen die dankbaarheid overbrengen. Het parfum dat verleidt. Het jodium dat de kleur van de oplossing verandert zodat de aanwezigheid van zetmeel zichtbaar wordt. Retorica is overal.
Veel standpunten zijn niet gebouwd met argumenten van de hoogste kwaliteit, maar met het materiaal dat het makkelijkst verkrijgbaar is.
Fluisterende feiten worden overstemd door de sirenenzang van schaars geklede en overdadig opgemaakte narratieven. Om te overtuigen moet de waarheid zich eerst mooi aankleden en dan een striptease doen.
Een geslaagde soundbite in een verkiezingscampagne is een bloem die door het beton groeit.
De ontkenning van een uitspraak is een parasiet die de uitspraak als gastheer gebruikt. Het publiek heeft alleen aandacht voor de gastheer.
Zij die de herdenking van het verleden slechts aangrijpen om hun mening over het heden te verkondigen, gebruiken historische gebeurtenissen als bierviltjes waarmee ze hun betoog hopen te stutten.
Een tekst in een boek is een vrijdenker in gevangenschap. Zijn opsluiting is stilstand, vermomd als perfectie.
Een banaal bijschrift is de effectiefste manier om de glans van een foto te halen.
Het vakkundig schrappen van woorden is het onderstrepen van de woorden die overblijven.
Als het de moeite waard is om gezegd te worden, is het de moeite waard om het kort te zeggen.
De ongebreidelde uitstoot van woorden en beelden verstikt de menselijke communicatie.
De typografie is de stem van de tekst die je leest.
De populariteit van storytelling heeft geresulteerd in een soep van wegwerpverhalen, te oppervlakkig om te zinken en gemaakt van niet afbreekbaar digitaal materiaal.
Nu sociale media mainstream media zijn, behoren spellingregels tot de undergroundcultuur.
Beter dan anonieme censors tot factcheckers te promoveren, is het om content op sociale media tot de fictie te rekenen.
Ook de hatelijkste reactie smelt samen met de post tot gemeenschappelijke content.
Vóór de digitale communicatie was er de rondschrijfbrief, die de indruk moest wekken dat er in het meeslepende leven van de schrijver geen tijd was om persoonlijke brieven te schrijven. Iedereen kreeg dus dezelfde brief, waarvan het onpersoonlijke karakter de lezer steevast teleurstelde. De socialemediapost is de opvolger van de rondschrijfbrief.
Geforceerde metaforen, krachteloze drieslagen, mechanische het-is-niet-dit-het-is-datjes, staccato statements, witregels die zich welsprekende pauzes wanen. AI maakt oude retorische wijsheden verdacht.
Hoe ver de invloed van AI op teksten werkelijk reikt, demonstreren degenen die geen AI meer nodig hebben om te verdwijnen achter de botoxtaal van het model dat hen getraind heeft.
Mens en chatbot zijn als twee spiegels tegenover elkaar, verstrengeld in eeuwig weerkaatsende citaten.
Categorieën
HS 